بعد می روی می ایستی بالای پارک پرواز انجا که اولین بار که بالایش ایستادی حس کردی همه دنیا مال توست و فریاد می زنی :خداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

مدتهاست که فهمیده ام جز خدا هیچکس هوایم را ندارد و گاهی هوایش آنقدر کم می شود که فکر می کنم نکند به همین زودی ها خفه شوم! نمی دانم چه م شده است

دارم معتاد می شوم دارم به این اشکهای نیمه شب و این خوابهای نا آرام و این صبح های پر سردرد معتاد می شوم..دارم به ترافیک و بی آر تی چمران و روتین...این زندگی روتین عادت می کنم...

دلم نا ارام است و هی بغض می کنم برای امتحان شیر و پاتو و اناتومی که هنوز پاسش نکرده ام و باید ترم ۳ پاس می کردم....

دارم فکر می کنم که محیا تابستان پیش درمانگاهی امتحان می دهد و من هنوز علوم پایه نداده ام!

چه غلطی می کنم و دنیا دارد با من چه غلطی می کند...

وقتی خوابم می اید می روم توی نمازخانه و گرمای شوفاژ که بهم می خورد اصلا یادم می رود که خوابم می آمده است! این همه تناقضات زندگی من است که دارد مرا می کشد....

بد اخلاقی که می کنم خودم هم نمی دانم چه مرگم است و بعد خودم پشیمان می شوم...توی عصبانیت انگار اصلا یادم می رود که چقدر این روزها می توانستند خوب باشند اگر من انقدر بی بهانه دلگیر نبودم....

گاهی وقتها...بعضی آدم ها...حرفهایی را می گویند....که اگر نمی دانستیشان.....خوشبخت تر بودی....آرام تر هم بودی....

دارم به اشک معتاد می شوم.